ในวินาทีที่ทุกภาคส่วนเตรียมรับมือกับการเดินทางเข้ามามีบทบาทของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน หรือ AEC (ASEAN Economic Community) ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐบาล หรือภาคธุรกิจ ด้วยการเร่งสร้างความพร้อมขององค์กร พัฒนาความสามารถของบุคลากร และการเตรียมการในด้านอื่น ๆ อย่างเข้มข้น เพื่อให้พร้อมสำหรับการคว้า "โอกาส" เพราะหากพลาดอาจจะกลายเป็นการฉวยเอา "วิกฤต" มาเต็ม ๆ

โดย บริษัท ที่ปรึกษาเอพีเอ็ม กรุ๊ป เยาวชนไทยกับการสื่อสารระดับนานาชาติ




ไม่เว้นแม้แต่แวดวงการศึกษา หัวใจสำคัญอีกด้านของการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืนด้วยกลไกการส่งเสริมคุณภาพการเรียนรู้ของเยาวชน ซึ่งถือเป็นชิ้นส่วนสำคัญที่สุดในการขับเคลื่อนประเทศชาติให้ประสบความสำเร็จ

เราเคยพูดถึงเรื่องความพร้อมของการจัดการศึกษาไทย ในส่วนของการสร้างเยาวชนให้ "คิดเป็น" เพื่อให้พร้อมสำหรับการตัดสินใจในสถานการณ์ที่แตกต่างหลากหลายอย่างชาญฉลาด ซึ่งความจำเป็นสูงสุดคือ การเปิดโอกาสให้เยาวชนเหล่านั้นได้คิดเอง มากกว่าการท่องจำแบบที่เคยเป็นมา เพื่อให้ระบบการศึกษาของกลุ่มประเทศพันธมิตรอาเซียนมีแนวทางเดียวกัน

และเยาวชนเรียนรู้ในสิ่งที่คล้ายคลึงกัน สำนักเลขาธิการอาเซียนจึงจัดทำ "ASEAN Curriculum Sourcebook" หรือ "หลักสูตรแกนกลางอาเซียน"

โดยจะกำหนดให้เป็นหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานของเด็กไทย ตั้งแต่ประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา รวมถึงการศึกษานอกโรงเรียนที่จัดการศึกษาในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานโดยมีกรอบการเรียนรู้ร่วมกันอยู่ 5 ด้านหลัก อันประกอบไปด้วย ความรู้เกี่ยวกับอาเซียน, การเห็นคุณค่าความเป็นหนึ่งและความหลากหลาย, การเชื่อมโยงโลก และท้องถิ่น, การส่งเสริมความเสมอภาค และความยุติธรรม และการทำงานร่วมกันเพื่ออนาคตที่ยั่งยืน

หากมองให้ลึกลงไป กรอบการเรียนรู้สุดท้ายที่ว่าด้วยเรื่องการทำงานร่วมกันเพื่ออนาคตที่ยั่งยืน ดูเหมือนจะเป็นกระบวนการพัฒนาที่เป็น "งานหนัก" สำหรับระบบการศึกษาไทยที่สุด เพราะถ้าจะพูดถึงการทำงานร่วมกัน ไม่ว่าจะในระดับใดก็ตาม สิ่งที่สำคัญมากกว่าความรู้ ความฉลาดทางด้านวิชาการนั่นคือทักษะชีวิต

อันประกอบด้วยความสามารถในการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ พูดง่าย ๆ คือนอกจากจะคิดได้แล้ว ยังต้องสามารถถ่ายทอดแนวคิดที่ดีให้เป็นที่ยอมรับได้ด้วย

แน่นอนว่านอกจากนี้แล้ว ทักษะภาษาอังกฤษที่กำลังจะมีบทบาทต่อการเป็นภาษากลางในการติดต่อสื่อสารของ AEC จะกลายเป็นอีกหนึ่งปัญหาที่เป็นความท้าทายให้เยาวชนไทย

ภาพโดยรวมด้านการสื่อสารในสังคมไทยปัจจุบัน มีแนวโน้มลดลงทั้งในด้านคุณภาพ และปริมาณ หนึ่งในหลักฐานชิ้นเอกก็คือ "สังคมก้มหน้า" ที่มีให้เห็นชัดเจนแทบจะทุกครอบครัว ภาพการส่ง

ข้อความออนไลน์ระหว่างสมาชิกในครอบครัว แม้แต่การเรียกลูกที่เล่นเกมอยู่บนบ้านให้ลงมารับประทานอาหารเย็น ดูจะเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นแล้วในยุคปัจจุบัน

ที่ยกตัวอย่างเรื่องการสื่อสาร เพราะอยากจะโยงให้เห็นปัญหาที่เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ ในเรื่องของการทำงานร่วมกันอย่างที่กล่าวในเบื้องต้น เพราะจากการมีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมเยาวชนนานาชาติอาเซียนในครั้งที่ผ่านมา

ล่าสุดเห็นได้ชัดเจนเลยว่า เยาวชนไทยที่ถึงแม้จะมีทักษะที่ดีทั้งด้านวิชาการ มีความสามารถพิเศษมากมาย เป็นผู้นำที่มีความโดดเด่น แต่เมื่อต้องมาอยู่ในกลุ่ม และทำงานร่วมกับเยาวชนนานาชาติคนอื่น ๆ กลับกลายเป็นเพียงผู้ตามที่ไม่กล้าแม้แต่จะแสดงความคิดเห็น

จากการพูดคุยทำให้ทราบว่าเยาวชนเหล่านั้นอึดอัด และรู้สึกถึงข้อจำกัดของตัวเอง และอยากจะพัฒนาทักษะการสื่อสารในรูปแบบนานาชาติ เพื่อให้ "แวว" ในตัวที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมนั้น มีโอกาส "ฉาย" ให้เยาวชนจากประเทศอื่น ๆ ได้ทราบว่าเด็กไทยก็มีดี และพร้อมที่จะแสดงออกให้ทุกคนได้เห็นอย่างจริงจัง

ถึงแม้จะเป็นข้อมูลจากเยาวชนเพียงส่วนน้อย แต่เมื่อได้รู้ความจริงที่เกิดขึ้น รวมถึงได้รับฟังความคิดเห็นจากเยาวชน
แบบนี้แล้ว ผู้ใหญ่อย่างเรา ๆ จะช่วยสานฝันเยาวชนไทยที่ต้องการพัฒนาตัวเอง เพื่อให้มีความพร้อมต่อการผจญภัยในประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนนี้ได้อย่างไร

ตรงนี้เป็นคำถามที่น่าคิด ?

updated: 04 ก.ย. 2556 เวลา 11:56:27 น.

คอลัมน์ Education Ideas