รศ.ดร.กฤตยา อาชวนิจกุล อาจารย์ประจำสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล ในฐานะบรรณาธิการผู้รวบรวมและจัดทำรายงานสถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล เปิดเผยรายงาน เรื่อง “ภาวะการตาย : ภาพสะท้อนความมั่นคงของประชากร” ปี 2549 ว่า ปัจจุบันประเทศ ไทยน่าจะมีคนตายปีละประมาณ 450,000 คน แต่เชื่อว่ามีการตายอยู่จำนวนหนึ่งที่ตกจากระบบทะเบียนราษฎร์ของประเทศ ส่วนกิจการที่มีผลต่อการตายมาก คือ การค้า การก่อสร้าง และการขนส่งคมนาคม ส่วนกิจการที่มีผลต่อภาวะทุพพลภาพ คือ การก่อสร้าง กิจการที่มีผลต่อการสูญเสียอวัยวะ คือ การผลิตผลิตภัณฑ์โลหะ รองลงมาคือการก่อสร้าง นอกจากนี้ยังพบว่า ภาคที่เป็นเขตอุตสาหกรรมและบริการใหม่ที่มีอัตราตายสูง คือ ภาคเหนือ รองลงมา คือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคใต้

“ในรายงานฉบับนี้ มีบทความเรื่องภาวะการตายและความยืนยาวของชีวิตประชากรไทย โดย ศ.ดร. ปราโมทย์ ประสาทกุล และ ผศ.ดร.ปัทมา ว่าพัฒนวงศ์ ซึ่งให้รายละเอียดไว้อย่างน่าสนใจ ถึงจำนวนคนตายที่ไม่ได้จดทะเบียนว่า มีจำนวนถึงปีละประมาณ 4-5 หมื่นคน” รศ.ดร.กฤตยา กล่าวและว่า นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงการตายก่อนวัยอันควรในช่วงปี 2547 -2549 ที่มีการตายก่อนวัยอันควรจากเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิและเหตุการณ์ความรุนแรงใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ด้วย

ผู้สื่อข่าวรายงานว่า รายงานของ ศ.ดร.ปราโมทย์ ประสาทกุล และ ผศ.ดร.ปัทมา ว่าพัฒนวงศ์ ดังกล่าว ระบุว่า ประมาณว่าปัจจุบันมีคนไทยตายปีละประมาณ 450,000 คน แต่ทะเบียนราษฎร์รายงานว่า มีคนมาจดทะเบียนตายไม่ถึง 400,000 คน แสดงว่ามีการตายจำนวนหนึ่งซึ่งอาจมากถึง 7-8 หมื่นรายในแต่ละปี ที่ไม่ได้มาจดทะเบียนและชื่อของคนตายเหล่านั้นก็ยังคงอยู่ในฐานะผู้มีชีวิตตามหลักฐานการทะเบียนราษฎร์ ซึ่งสาเหตุที่การตายจำนวนหนึ่งไม่ได้มีการจำหน่ายชื่อผู้ตายออกจากระบบทะเบียน อาจเป็นด้วยเหตุผลหลายประการ เช่น เป็นการตายในวัยเด็กโดยเฉพาะทารกที่เกิดไม่นาน การตายที่ไม่มีการไปแจ้ง หรือจำหน่ายออกจากทะเบียนราษฎร์ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะไม่มีญาติไปจดทะเบียนให้ หรือไม่มีใครเห็นความสำคัญของการไปจดทะเบียนของใบมรณบัตร รวมถึงการตายที่มิได้ดำเนินการจดทะเบียนให้ครบถ้วนตามขั้นตอน เช่น ได้รับใบแจ้งตายมาแล้ว แต่ไม่ได้ไปดำเนินการออกใบมรณบัตร จึงยังคงมีชื่อคนตายอยู่ในระบบทะเบียน เป็นต้น.

ที่มา : ไทยรัฐ