แม้เดิมนายจ้างจะให้ลูกจ้างทำหน้าที่เป็นพนักงานแบกไม้และประกอบประตู ต่อมาได้ให้ลูกจ้างไปทำงานแผนกขัดเฟอร์นิเจอร์ก็ตาม แต่ก็ไม่ปรากฎว่านายจ้างตกลงจ้างลูกจ้างนั้นให้ไปทำหน้าที่เฉพาะเป็นพนักงานแบกไม้และประกอบตู้เท่านั้น นายจ้างย่อมมีอำนาจที่จะให้ลูกจ้างไปทำงานในแผนกใดๆ อันเป็นงานที่เกี่ยวกับการทำเฟอร์นิเจอร์ ก็ได้ การที่นายจ้างสั่งให้ลูกจ้างไปทำงานในแผนกขัดเฟอร์นิเจอร์ จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง ส่วนค่าจ้างซึ่งกำหนดในลักษณะเหมาจ่ายเป็นชุดต่อจำนวนวันที่กำหนดให้นั้น ก็ไม่ได้ความว่างานแต่ชุดที่นายจ้างกำหนดจำนวนให้ทำนั้นไม่สามารถจะทำให้แล้วเสร็จภายในจำนวนวันที่กำหนดให้ได้ การที่นายจ้างกำหนดจ่ายค่าจ้างเป็นชุดโดยคิดค่าจ้างวันละ 70 บาท ซึ่งสูงกว่าอัตราค่าจ้างเดิม ย่อมเห็นได้ว่าเป็นคุณแก่ลูกจ้างยิ่งกว่าเดิม เมื่อข้อเท็จจริงได้ความเพียงว่าหลังจากที่นายจ้างสั่งให้ลูกจ้างทำงานในแผนกขัดเฟอร์นิเจอร์แล้วลูกจ้างไม่ยอมทำและออกจากงานไป     

    

        จึงเป็นกรณีที่ลูกจ้างออกจากงานไปเองถือไม่ได้ว่านายจ้างเลิกจ้าง นายจ้างจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย  (คำพิพากษาฎีกาที่ 4694/2528)